Armoe troef

Van de week las ik in de krant dat het aantal huishoudens dat in armoede leeft weer fors gestegen is en dat één op de tien kinderen opgroeit in armoede hier in Nederland. Even voor uw beeld: Dat zijn dus ongeveer twee kinderen per Nederlands klaslokaal. Nederland, u weet wel … Dat land waar niemand arm hoeft te zijn, dat land waar geluk hebben een keuze is, dat land waar zelfredzaamheid en participeren hoog in het vaandel staan. Dat land!

Deventer is als mooie, Nederlandse Hanzestad aan de IJssel helaas geen uitzondering wat betreft armoede. Met de informatie uit het artikel in mijn achterhoofd ben ik eens op zoek gegaan naar het armoedebeleid in Deventer. Ik stuitte uiteindelijk op een stuk uit 2011 als meest recent beleidsdocument. Even for the record: Het is ondertussen bijna 2014 en de situatie zoals deze was in 2011 is bijna niet meer vergelijkbaar met de situatie zoals we ‘m nu kennen. Juist nu merken mensen steeds hardnekkiger de crisis. Spaargeld raakt op, die auto moet dan toch maar de deur uit en tijdelijke contacten worden bijna niet meer verlengd. En juist nu laat de Deventer politiek mensen volledig in de kou staan.

Ik vind het stuitend dat het gemeentebestuur volledig inzet op Eigen Kracht, maar daarbij compleet voorbij gaat aan het feit dat er mensen in onze gemeente wonen die het simpelweg niet alleen redden. Het armoedebeleid in Deventer is primair gestoeld op, en ik citeer: de eigen verantwoordelijkheid van de burger (walgelijk woord, maar dat voor nu terzijde) dat voorop moet staan. Van mensen wordt verwacht dat ze zelf de weg weten naar instanties en specifieke regelingen vinden. Dus …
Ik neem aan dat mensen die – helaas – het armoedebeleid nodig hebben dat zelf ook wel snappen en ik zie werkelijk de meerwaarde niet van dit opschrijven in een dusdanig stuk.

Laat ik de eerste zijn om te benadrukken dat ook ik van mening ben dat mensen in eerste instantie zelf verantwoordelijk zijn voor hun eigen leven. Maar geef ze dan ook het vertrouwen om die verantwoordelijkheid daadwerkelijk te nemen. Ik vind het namelijk ook verantwoordelijk gedrag als mensen aangeven dat ze het niet alleen redden en hulp van de gemeente nodig hebben. Hulp die zo langzamerhand eerder uitzondering dan regel is. Het is volslagen wensdenken dat alle mensen de weg naar instanties kennen en ik vind het een uiterst trieste tendens dat de hulpvraag van mensen in armoede steeds minder beantwoord wordt. Eigenlijk is het armoedebeleid in Deventer één grote mythe van beheersbaarheid. Als we maar gewoon opschrijven dat mensen primair zelf verantwoordelijk zijn dan komt het wel goed. Ik zou willen dat het zo makkelijk was.

Het gemeentebestuur gaat in mijn ogen echter volledig voorbij aan één essentiële vraag: Wat is de bedoeling van ons armoedebeleid? Volgens mij om mensen in armoede zo goed mogelijk te helpen. In plaats van daarvan heeft het systeemdenken grote delen van het Deventer bestuur overgenomen. Het systeem zegt dat mensen in armoede zichzelf in eerste instantie moeten redden, dan moeten mensen in de echte wereld daar maar gewoon aan voldoen en dan is het prima. De computer zegt namelijk dan dat we plussen aan het einde van de rit en dan is iedereen tevreden. Nogmaals, ik zou willen dat het zo makkelijk was.

Stiekem hoop ik dat er reacties komen dat ik onzin klets en dat Deventer het armoedebeleid prima op orde heeft. Dan maak ik nu alvast een diepe buiging en bied ik meteen maar even mijn excuses aan. Ik vrees alleen het ergste.

Heb ik de oplossing paraat? Nee! Althans, niet volledig! Maar ik vind een summier beleidsdocument van 12 pagina’s uit 2011 nogal armoedig voor deze grote problematiek!

Waarom de gemeenteraad in? Daarom!

Ik mag graag kijken naar Man Bijt Hond. Even voor de mensen die dat niet kennen: het is een televisieprogramma dat zich vooral leent als uithangbord voor mensen die alles behalve gemiddeld zijn. En als ik weer eens zit te grinniken bij het zien van een man die van weggegooide wasknijpers een middeleeuws kasteel bouwt, krijg ik altijd onwijs op mijn donder van mijn vader. Koen Boswinkel, hij doet er niemand kwaad mee.

Leven en laten leven.

Dat is voor mij een onwijs grote waarde. Wie ben ik om jou te veroordelen om wat je doet of om wie je bent. Wie ben ik om te zeggen dat je als man niet met een andere man mag zoenen? Wie ben ik om te zeggen dat kunstenaars luie subsidietrekkers zijn? Wie ben ik om duizenden varkens in een megastal te proppen, alleen omdat ze een lekker kontje hebben? Wie ben ik om vrouwen die seks zo leuk vinden dat ze er hun beroep van willen maken te veroordelen? Ik ben in dat opzicht helemaal niemand.
Echter, leven en laten leven betekent niet hetzelfde als: stik er maar in. Het is jouw probleem. Gelukkig is het zo dat we niet alleen op deze aarde rondbanjeren, maar dat we met ruim 7 miljard mensen zijn, waarvan zo’n 100000 mensen in Deventer wonen. Dat betekent wederzijdse rechten en plichten. Als inwoners onderling, maar ook zeker tussen gemeente en inwoners. Ik wil niet wonen in een gemeente waar raad en college geen enkele verantwoordelijkheid meer nemen en hun handen aftrekken van alles wat ik als GroenLinkser zo belangrijk vind. Ik wil niet wonen in een gemeente waar mensen aan hun lot worden over gelaten onder het mom van participeren en zelfredzaamheid. Dat iemand in het water ligt, wil nog niet zeggen dat diegene ook daadwerkelijk in staat is om te zwemmen. In plaats van een reddingsboei is de algehele tendens vanuit onze gemeente: red oe de met. Ik wil niet wonen in een gemeente waar de cultuursector alleen nog maar populaire voorstellingen naar Deventer haalt en op geen enkele manier nieuwe talenten en minder populaire voorstellingen en artiesten durft te programmeren, omdat zij door de gemeente wordt afgerekend op uitsluitend bezoekersaantallen, verkochte colaatjes en de winst onder aan de streep. Dat is laf in plaats van nieuwe deuren openend, iets waar ik de cultuursector over het algemeen onwijs om bewonder.

Ik wil wonen in een gemeente waar mensen op een ontspannen en positieve manier met elkaar omgaan. Een gemeente waar een verpleegkundige in de thuiszorg wordt afgerekend op de kwaliteit van zorg en medemenselijkheid en niet op kwantiteit van zorg, zoals zorg binnen de tijd weten te verlenen. Een gemeente waar jongeren en studenten makkelijk aan woonruimte kunnen komen, omdat de raad en college bereid zijn bestemmingsplannen aan te passen en zo nodig leegstaande kantoorpanden te kopen. En als het niet verhuurd kan worden, waarom geen atelier voor kunstenaars en andere cultuurtoppers? Een gemeente waar geluisterd wordt naar mensen waar het beleid voor wordt gemaakt. Een gemeente waar zowel grootse evenementen als kleine, authentieke voorstellingen welkom zijn. Een gemeente waar mensen dieren zien als levende wezens en niet als een product. Een gemeente waar natuur mag bestaan en waar een grote biodiversiteit vanzelfsprekend is. Een gemeente waar je hand in hand kan lopen, ook als het twee nagelgelakte vrouwenhanden zijn.

Ik wil wonen in een gemeente waar politici hun nek durven uit te steken. Politici die bereid zijn om vertrapt te worden om de weg voor anderen te plaveien. Om nu uitgelachen te worden, maar over tientallen jaren worden herinnerd als vooruitziend en creatief. Om samen met inwoners te werken aan een groenere en socialere stad. Dat is waar Deventer, met al haar prachtige mensen, bijzondere bedrijven en schitterende uitstraling en historie, om vraagt. Ik ben bereid om mijzelf de komende vier jaar als raadslid te laten vertrappen en ik hoop dat Deventernaren mij die kans willen en durven geven.

De Mensentuin: Triest, maar hoognodig.

Door een der onze redacteuren

Het dierenrijk heeft er een nieuw fenomeen bij. De allereerste mensentuin ter wereld wordt binnenkort geopend.

‘De mens in zijn natuurlijke habitat. Althans, dat proberen we zo goed mogelijk na te bootsen. Hij heeft alles wat hij in het wild ook heeft in principe. Een smartphone, voldoende snoepgoed en een warme douche. Alleen dus wel op een afgebakend terrein’, aldus mensentuindirecteur Dombo de Olifant.

De mensentuin is een nieuw fenomeen binnen het dierenrijk en is ontzettend nodig. Dombo de Olifant vervolgt: ‘Als dieren maken wij ons grote zorgen om het welzijn en de welvaart van mensen. Wij zien hen worstelen met tegengestelde belangen, politieke besluiteloosheid, loze beloften, verregaand negativisme, haatzaaiende personages en wanhoop. En de gevolgen van het voorgaande zijn niet mis. Mensen kunnen het hoofd – financieel, sociaal en geestelijk – nauwelijks nog boven water houden en zijn de wanhoop echt nabij. Daarnaast moeten wij als dieren constateren dat de manier waarop mensen in hun behoefte proberen te voorzien niet lang houdbaar meer is en een grote wissel trekt op alles wat ademt en leeft, niet in de laatste plaats op moeder aarde zelf. Met de mensentuin willen wij proberen de prachtige soort Mens te behouden, omdat de soort klaarblijkelijk niet in staat is zichzelf te redden gezien de snel afnemende in het wild levende families. Het baart ons grote zorgen dat de ouderen onder de Mensen niet langer op de noodzakelijke zorg kunnen rekenen. Familie en vrienden van deze oudere moeten het helpen overnemen. Bij ons dieren is dat aan de orde van de dag … Absoluut, maar ook bij ons zijn de voorbeelden talrijk van dieren die toch worden geholpen bij gebrek aan hulp binnen de eigen soort.’

Dombo laat met zichtbare vertedering een foto zien van een katje dat wordt opgevoed door een roedel wolven.

Dombo gaat verder: ‘Soms denk ik wel eens: wat maken die mensen het toch ingewikkeld. Ga nou gewoon eens wat doen in plaats van dingen alleen maar uit lopen stellen, bij lopen stellen, af lopen stellen etc. Vind je het gek dat de gewone mens helemaal gek wordt van die ‘wijzen’ in Den Haag. Ik zie ze alleen maar ruziemaken, maar ondertussen gebeurt er bar weinig. Ik bedoel, met onze ‘wijze’ (Koning Leeuw red.) valt niet altijd even goed te praten en soms is ‘ie nogal onredelijk en knorrig, maar je weet tenminste wat je aan hem hebt. En, hij is een echte leider! Een leider die weet wat er gebeuren moet en daar ook naar handelt. Dat hebben die mensen nodig. Die leider ontberen ze al jaren met deze aftakeling van de soort als gevolg. En dat maakt de mensentuin zo nodig als we in de toekomst ook nog van ze willen genieten. En dat genieten kan nu dus hier. ’

‘Ik moet zeggen dat ik wat betreft de toekomst positief gestemd ben. Ik kom met regelmaat over de vloer bij de kleinere mensenasiels waar de jongere mensen worden voorbereid op de toekomst. Scholen worden die asiels ook wel genoemd. Daar word ik keer op keer geraakt door het niet aflatende positivisme van die jongeren. Dat stemt mij optimistisch. Het zijn realistische Mensen die beseffen dat het moeilijker gaat worden dan dat het vaak voor hun ouders was. Ze zijn creatief en durven op hun bek te gaan’, sluit Dombo zijn verhaal af.

De mensentuin is dagelijks geopend van 10 – 17. Diersoorten in het bezit van een ‘MetUitstervenBedreigd’-pas krijgen 50% korting op de toegangsprijs van €1,44.

Prostitueetje Pesten

‘Wat doen die mevrouwen daar, pap?’ vroeg ik mijn vader minstens twaalf jaar geleden. Ik zag mijn vader nadenken over het antwoord dat hij aan die wijsneus moest geven en uiteindelijk vertelde hij mij dat mannen daar naar toe gaan om een vrouw op te halen. Nou was mama gewoon mama, maar wist ik wel dat zij een vrouw is, dus ik stelde de – in mijn ogen – logische vervolgvraag: ‘Dus jij hebt mama daar opgehaald?’ Tot zover mijn kennismaking met het oudste beroep ter wereld: prostituee.

Wat mijn ouders mij ook altijd hebben bijgebracht, is dat pesten niet mag! Pesten maakt onzeker, pesten maakt bang, pesten maakt heel veel kapot. Iedereen is het erover eens dat we daar een einde aan moeten proberen te maken. Echter, tot mijn stomme verbazing draagt het huidige politieke klimaat omtrent prostitutiebeleid een nare walm van prostitueetje pesten met zich mee! En dat is nog niet alles, de politici trachten het ook nog zo te verpakken dat het door hen gevoerde of voorgestelde beleid beter is voor de vrouwen met Utrecht als jongste voorbeeld. In mijn ogen is het tegendeel het geval.

Het Zandpad, de zone voor prostitutie in Utrecht, is schoongeveegd. Wegra, de laatste exploitant, is zijn vergunning kwijt op grond van verdenking van het faciliteren van mensenhandel. Terecht! Daar zal ik niks over zeggen.
Burgemeester Wolfsen laat echter de prostituees, hoewel het buiten zomers warm is, in de kou staan. Het is een utopie te denken dat het indammen of zelfs strafbaar stellen van prostitutie de mensenhandel doet afnemen. Zweden is daar bij uitstek het voorbeeld van. Wolfsen schetst dan ook een schijnwerkelijkheid als hij zegt dat het huidige schoonvegen het welzijn van de vrouwen verhoogt. Deze vrouwen verliezen in een klap hun legale inkomstenbron en staan met de handen in het haar. En dan staat de burgemeester doodleuk te beweren dat hij de vrouwen op deze manier helpt. Als de vrouwen zelf al aangeven dat zij juist nu vrezen voor mensenhandel en juist blij waren met de kant waar het beleid nu naar toe ging, in wat voor werkelijkheid leeft Wolfsen dan in vredesnaam?

Mensenhandel terugdringen is een nobel streven! Maar ga dat dan ook doen en pak niet de vrouwen die als prostituee hun geld verdienen hun baan af. Hoewel veel mensen meteen klaar zullen staan met hun morele tegenwerpingen, zijn er daadwerkelijk vrouwen die vrijwillig kiezen voor een werkend leven in de seksbrache! Dat er mensen zijn die daar moeite mee hebben en niet in geloven, is het probleem van die mensen en niet van de vrouwen zelf.
We moeten eens ophouden met het demoniseren van deze beroepsgroep en nu eindelijk eens gaan doen wat echt goed is voor deze vrouwen! Om te beginnen eens goed en echt naar ze luisteren. Wat willen ze zelf? Wat verwachten ze van de lokale overheid? Geef ze de kans om daadwerkelijk echt over hun eigen leven te beslissen in plaats van vanuit de ivoren toren te beslissen wat wel en niet goed voor ze is. Volgens mij weten deze vrouwen dat zelf namelijk dondersgoed. Leven en laten leven! Als vrouwen ervoor kiezen om van hun hobby hun beroep te maken, is dat alleen maar fijn en valt dat toe te juichen! Wie is de politiek dan om daar ook maar enig moreel oordeel over te vellen. Wat de gemeente moet doen, is deze vrouwen open en eerlijk tegemoet treden! Een goed sociaal vangnet, een duidelijk protocol om de kans op mensenhandel zo klein mogelijk te maken en vooral bescherming. Waarom geen permanent bemand politiebureau vlak in de buurt van de prostitutiezone dat effectief ingrijpen mogelijk maakt als daar de noodzaak toe is? Waarom nemen wij als gemeente de exploitatie van de ramen niet op ons, zodat vrouwen een betrouwbare verhuurder tegenover zich hebben? Als het welzijn van vrouwen in de prostitutie echt op 1 staat, zorg je ervoor dat ze dit beroep veilig uit kunnen oefenen in plaats van ze te diskwalificeren en ze te laten verdwijnen in de illegaliteit door prostitutie in te dammen.

Als ik de ouwe hoeren (ja, die twee zusjes van televisie) moet geloven, is een prostituee iemand met een maatschappelijke functie. Iemand waar met name mannen even stoom af kunnen blazen en kunnen ontsnappen aan de vluchtige maatschappij. Het zou mijn keuze niet zijn, maar als het voor die mannen helpt … Nogmaals, wie is de politiek dan om daar een morele berisping tegenover te stellen? Misschien zijn prostituees helemaal niet zo erg als we denken.

Mensenhandel en prostitutie zijn twee verschillende vraagstukken en dienen als zodanig te worden behandeld! Misschien wordt Nederland dan dat tolerante land waar we zo graag te koop mee lopen!

We Are The World

‘Goedemiddag, uw vervoerbewijzen alstublieft’, klinkt het vriendelijk door onze coupe. We schrijven zaterdag 23 maart iets na twaalven en ik zit samen met Guliz en Abu Ali in de trein op weg naar Amsterdam. Bij het tonen van onze vervoerbewijzen vraagt de conducteur of wij onze identiteitsbewijzen kunnen laten zien. Guliz en ik grijpen beiden naar onze ID’s, maar Abu Ali moet het doen met zijn OV-chipkaart. Bij de NS is hij welkom getuige het vriendelijke knikje van de conducteur, maar voor politiek Den Haag is hij illegaal en bestaat hij feitelijk niet. Gewoon, omdat hij hier is.

Afgelopen zaterdag liep ik mee in de demonstratie opgezet door vele organisaties die de manier waarop het huidige kabinet omgaat met illegale vluchtelingen hartstochtelijk verwerpen. Vluchtelingen als Abu Ali die nergens naar toe kunnen. Naar Irak terug kan hij niet, omdat hij simpelweg wordt vermoord als hij een voet op Irakees grondgebied zet. Nederland wil hem niet, omdat zijn feitenrelaas ongeloofwaardig wordt gevonden. Irak is voor hem veilig genoeg voert het IND aan als enig argument, terwijl voor autochtone Nederlanders al jaren een negatief reisadvies geldt. Hoe kan het voor iemand als Abu Ali die op allerlei Iraakse sites als gezocht wordt bestempeld veilig zijn, als Nederlanders hun leven al niet zeker zijn in Irak. En wij staan nog niet eens met onze kop op die sites. Het spijt me, maar deze gedachtengang ontgaat mij echt volledig.

Begrijp me niet verkeerd. Ik ben niet op voorhand tegen het uitzetten van vluchtelingen, maar ik verzet me wel met hand en tand tegen de manier waarop dat op dit moment gebeurt. Willekeur viert hoogtij en niemand weet waar hij/zij aan toe is door dit falende asielbeleid. Je hoeft maar met je hoofd op tv te komen (mag ik u even helpen herinneren aan Mauro en Sahar, maar ook Douglas die toevallig goed kan voetballen) en je mag blijven, waar anderen in dezelfde soort situaties ijskoud op straat staan of in detentie worden gezet in afwachting van hun gedwongen uitzetting.
Vragen te vertrekken is prima, maar dan wel op basis van een eerlijk en snel proces. Abu Ali zou niks liever willen, maar de realiteit is nou eenmaal anders. Vluchten doe je niet voor je lol. Je laat je vier kinderen en vrouw echt niet achter in Irak om te vluchten, omdat je de afstandsbediening niet mocht. In plaats van helpen, krijgen deze mensen veelal een keiharde en uiterst pijnlijke schop na! Om je kapot te schamen.

Tijdens de demonstratie kon ik mijn ogen niet van Abu Ali afhouden. Vastberaden en sterk, maar tegelijkertijd zo kwetsbaar en nederig! Ongemerkt voelde ik een traan over mijn wang gaan. Ineens werd het falende asielbeleid zo concreet en kwam het zo dichtbij. We hebben het hier godverdomme over mensen, die net als ieder ander het beste van hun leven willen maken. Of je nou mormoon, GroenLinkser, fan van Frans Bauer, docent geschiedenis of vluchteling bent. Een ieder heeft recht op leven, artikel zes van de universele rechten van de mens.

Ik begin mijn geloof in het feit dat iedereen over bovenstaande zo zal denken te verliezen. Blijkbaar zijn er veel mensen in Nederland die vinden dat het eigenlijk best wel goed gaat met het huidige asielbeleid. Tegen hen zou ik willen zeggen: praat eens met iemand als Abu Ali! Dan spreken we elkaar nog een keer.

We Are The World.
There comes a time. When we hear a certain call. When the world must come together as one
.
Met name die laatste zin is zo krachtig. We zij allemaal gelijk, we zijn allemaal één. Laten we er dan in vredesnaam met zijn allen wat van maken. Geen mens is illegaal!

Olifant, dat is toch die grondstof voor beeldjes?

‘Er was een tijd’, fluistert Opa Koen, ‘Er was een tijd dat de aarde een grote verscheidenheid aan dieren herbergde. In Afrika en Azië leefden bijvoorbeeld dieren zo groot, dat kan je je haast niet voorstellen. Men noemde ze olifanten. Opa heeft ze ooit nog in het echt gezien, maar dat is allemaal lang geleden. Waar onze koeien, kippen en varkens het steeds beter kregen en mensen zich gingen beseffen dat wij deze dieren op zijn minst goed kunnen behandelen voordat we ze opeten, werden in andere delen van de wereld olifanten op grote schaal afgeslacht! Niet eens om op te eten, maar omdat ze zulke mooie tanden hadden van ivoor. De rest van dat schitterende dier lieten mensen gewoon wegrotten. Deze gemene mensen noemde men Chinezen.’ Zijn kleinkinderen kijken hem verschrikt en met grote ogen aan….

China, zelfbenoemd grootmacht in opkomst met hun bloeiende economie. Even voor de goede orde: Een grootmacht ben je voor mij juist als er wordt uitgestraald dat een goede en veilige leefomgeving voor mens en dier essentieel is. Zowel binnen als buiten de landsgrenzen. Men zegt wel eens dat je tegen slechtheid iets kunt doen, maar tegen domheid niet. En dat baart mij grote zorgen. De grootschalige, Chinese jacht op olifantenivoor om er heilige beeldjes van te maken kenmerkt zich namelijk door een domheid, daar is Kelly van der Veer professor bij. Laat ik China uit de droom helpen: Olifanten wisselen niet van slagtanden, zoals kinderen hun melktanden wisselen. Tweederde van de Chinese burgers denkt namelijk echt dat de beeldjes die zij kopen, gemaakt zijn van gewisselde slagtanden die gevonden zijn. Overigens groeien er bij mensen ook geen nieuwe tanden aan, nadat deze uit de mond geslagen zijn. Het grote verschil is dat wij beschikken over goede tandartsen en problemen zo met een brug of kroon worden verholpen. Olifanten zijn niet verzekerd, maar we willen wel dat ivoor. Dan maar dood…
Maar Koen, die mensen geloven in God en maken daarom die heilige beeldjes. Dat kun je ze toch niet zomaar afpakken? Klopt, maar diezelfde God zei ooit iets over rentmeesterschap en goed zijn voor alles wat ademt en leeft.

Ik begin steeds meer moeite te hebben met het feit dat wij onszelf het recht toe-eigenen om alles met dieren te mogen doen (Ja, behalve seks). Dieren waren hier nota bene eerder! Wat geeft ons het recht om zo met dieren om te gaan. We kunnen praten en denken.. Zo, zo!
We willen genieten van die prachtige BBC-documentaires, luisterend naar die zalvende stem van David Attenborough, terwijl een olifantenkudde liefdevol een kalfje opvoedt, maar we staan ondertussen wel toe dat hele kuddes (en het zijn er niet zo veel meer) net zo makkelijk worden afgeslacht als dat wij aardappels staan te schillen.

Een suggestie: Olifant sterft een natuurlijke dood, dan mag China toch best dat ivoor gebruiken. Is dat niets? Nee, in mijn tijd als bakker bij AH mochten we nooit brood meenemen dat over was. Waarom niet?! Omdat je er dan naar gaat produceren om er maar voor te zorgen dat er brood overblijft dat mee naar huis kon. Zelfde risico schuilt in het toestaan van natuurlijk verkregen ivoor. Als we er nou voor zorgen dat het lijkt alsof de olifanten een natuurlijke dood gestorven zijn, dan is iedereen tevreden… Iedereen, behalve die imposante en mooie olifant.

Gelukkig zijn er ook in China steeds meer mensen die beginnen te beseffen dat er ingegrepen moet worden, omdat de olifant anders echt verword tot een grondstof van beeldjes en over 50 jaar te boek staat als een soort mythe a la ‘Het monster van LochNess’.

Nadat ik het verhaal over de Chinese ivoorjacht in Afrika had gelezen, heb ik me meteen aangemeld als donateur van IFAW en ik hoop dat heel veel mensen meer dat gaan doen!! Zodat de olifant weer dat waardige dier wordt. Hoe was het ook alweer?! Het begint met één, maar op een dag staat er weer een hele kudde.

Cultuur, nieuwe volkssport nummero 1?!

Van de week had ik weer zo’n dag. Zo’n dag waarop je nergens zin in hebt en het liefst in bed blijft liggen. Gelukkig kon dat ook! Na mezelf de halve te hebben verschanst op mijn kamer besloot ik mijzelf toch nog maar even aan het daglicht te tonen.
Wat ik vaak doe als ik me zo voel, is muziek aanzetten. Bij voorkeur klassieke muziek. Dit keer koos ik het pianoconcert in g van Maurice Ravel. Een prachtig contrasterend werk en wat ik daarnaast heerlijk vind om dan te doen, is het analyseren van zo’n stuk. Ik kan daar zo in opgaan, dat ik mijn oorspronkelijke ‘als-iemand-nu-tegen-mij-praat,schiet-ik-hem-dood’-bui vergeet en uiteindelijk de dag (of inmiddels avond) alsnog aan kan.
‘s Avonds in bed bedacht ik me dat dit een van de redenen is waarom ik kunst en cultuur zo belangrijk vind. Gewoon… Alle sores even vergeten.

Er hangt een negatieve, stinkende walm rondom de Nederlandse kunst en cultuur. Niet in de laatste plaats gevoed door Neerlands grootste culturele nono Halbe Zijlstra. De sector heeft inmiddels het imago van afwachtend en handophoudend, terwijl de meeste cultuurbeoefenaars die ik ken creatief en initiatiefrijk zijn. De cultuursector gaat zelf ook niet vrijuit. Deze heeft te weinig gedaan om het imago ten goede te veranderen en lijkt op sommige momenten een land op zich.

Ik hoop dat dit niet te zweverig overkomt, maar ik zie het leven als een taart. Bij de geboorte ligt er een bodem en vanaf dat moment is het aan jezelf om de taart op te bouwen en lekker te maken. De een doet dit door te gaan sporten, de ander door te gaan schilderen en nummer drie door een combinatie van beiden. Dit begint op de basisschool. Waar sportonderwijs een vast onderdeel van het curriculum is in het basisonderwijs is dat niet het geval bij cultuureducatie. En dat is zo ontzettend jammer. Zeker voor kinderen die de liefde voor cultuur niet van huis uit meekrijgen. Cultuur maakt het leven zoveel leuker. Het opent deuren in het bestaan die gesloten blijven voor mensen die cultuur niet of nauwelijks weten te waarderen en het leert ons de wereld om ons heen beter te begrijpen. Hoewel niet onomstotelijk bewezen, hebben we redenen om aan te nemen dat mensen die veel met cultuur bezig zijn out-of-the-box durven te denken, creatief zijn en risico’s durven te nemen. Essentiële eigenschappen in een tijd dat vier jaar dezelfde baan hebben al een hele tijd is.
Allemaal leuk en aardig Koen, maar wat wil je nou zeggen? Nou, hoewel Den Haag ons anders doet vermoeden, ligt hier dus wel degelijk een verantwoordelijkheid voor de overheid. Het is een schande dat het Metropole Orkest, misschien wel een van de beste jazz/pop-orkesten van Europa, zo heeft moeten vechten voor haar voortbestaan. We zijn in Nederland zo gefixeerd geraakt op het saldo onder aan de streep dat we vergeten zijn de immateriële zaken die het leven de moeite waard maken te waarderen. Wie dit ontkent, verklaart in wezen de weg die wij hebben afgelegd sinds de evolutie als overbodig.
De tijd dat ieder huisvrouwenkoor subsidie kreeg is voorbij en dat is terecht. Alleen slaan de bezuinigingen nu door naar de verkeerde kant. Musea die ons inzicht geven in de vaderlandse geschiedenis, orkesten die een vaste plek hebben in de maatschappij… Dit alles dreigt in grote mate te verzuipen. Den Haag vergeet het wel eens, maar soms moeten bepaalde zaken beschermd worden. Gewoon omdat het een Nederlands leven mooier maakt.

In dezen ligt er tegelijkertijd een verantwoordelijkheid voor het Nederlands bedrijfsleven. Waar bedrijven in de rij staan om voetbalclubs te mogen sponsoren, ligt dit in het Nederlandse cultuurwezen een stuk moeilijker. Waarschijnlijk omdat het de bedrijven meer kost dan het oplevert. In geld dan. Ik ben ervan overtuigd dat als een groot bedrijf zich bindt aan bijvoorbeeld het Rijksmuseum Twenthe dit een positieve opinie oplevert in de maatschappij. Imago als unique sellingpoint. Eigenlijk gek dat bedrijven dan wel voetbalclubs sponsoren. Zo positief is dat voetbalimago niet op dit moment.

Om cultuur weer de waardering te geven, zullen alle overheden meer moeten luisteren naar de wensen van de burgers. Maak ze zelf verantwoordelijk voor een provinciaal trots als Het Gelders Orkest in Gelderland. Via crowdfunding, fondsen op naam… Beloon dit soort initiatieven met waardering en een eventuele subsidie. Gebruik subsidie als laatste middel en doorbreek die koppeling die als vanzelfsprekend wordt ervaren tussen subsidie en cultuur. Straal als overheden uit dat de cultuursector wordt gezien als een waardevol en noodzakelijk wezen in de maatschappij. Ook als een klein groepje mensen van geniet. Pluriformiteit is een wezenskenmerk van cultuur en dat moet zo blijven. Zoals gezegd, soms moeten zaken gewoonweg beschermd worden! Het is aan de overheden om te bepalen wat zij als waardevol zien, maar het is essentieel dat de Nederlandse cultuursector divers en van alle markten thuis is.

Dit verhaal is misschien idealistisch, maar ik denk graag creatief en neem graag risico’s. Zouden we meer moeten doen.

Koen & 2012

December is, naast dat het de duurste maand van het jaar is, ook de maand van terugkijken. Je kunt je kont niet keren of er is weer een jaaroverzicht van het een of ander, cabaretiers buitelen over elkaar heen om een oudejaarsconference te mogen doen.
Even tussendoor, waarom hebben cabaretiers het exclusieve recht om zo’n conference te doen. Ik ben wel benieuwd hoe een hardwerkende Nederlander die dit jaar zijn baan verloor, 2012 ziet. Lijkt me minstens zo boeiend en dan kan diegene mooi al zijn frustratie kwijt.
Enfin, december is ook de maand waarin Nederland bedolven wordt onder persoonlijke terugblikken op het jaar in de vorm van columns, blogs etc. En ik ga daar gezellig aan mee doen. Hoe meer ziele.. Eeh, terugblikken, hoe meer vreugd. Zoiets?!

De meest terechte vraag is: ‘Wat was 2012 voor jaar?’ Ik krijg een tegengesteld gevoel als ik deze vraag moet beantwoorden. Voor mij persoonlijk was het namelijk een uitstekend jaar. Ik heb mijn propedeuse gehaald, ik heb nieuwe vriendschappen gesloten en bestaande weten te behouden, ik heb nog altijd die lieve familie… Kan eigenlijk niet beter. Waar 2012 dus voor mij een prima jaar was, zakte Nederland voor zo ongeveer elk examen. Sport, Politiek… Onderwerpen die dit jaar niet aan ons besteed waren.
En ook Europa en de rest van de wereld waren alles behalve het beste jongetje van de klas. Nu het tijd is om de balans op te maken, sterven er dag in dag uit vele mensen tijdens een walgelijke oorlog in Syrië, lijkt Egypte weer terug bij af te zijn nu Morsi zichzelf een bijna goddelijke status heeft toebedeeld en verdwijnen er dagelijks prachtige stukken natuur met inbegrip van de inheemse diersoorten.

Toch was het niet alleen maar kommer en kwel. De Olympische Spelen brachten Nederland veel succes, Rutte I viel, het Metropole Orkest bleef behouden en zo zijn er echt nog wel dingen op te noemen die wel leuk waren! 2012, Goede Tijden/Slechte Tijden is er niks bij.

De goede voornemens waren nog maar nauwelijks gebroken of de eerste ramp wat mensenlevens kostte was een feit. Francesco Schettino had waarschijnlijk tijdens de feestdagen lekker Titanic zitten kijken en wilde ook wel wat meer roem dan alleen maar kapitein van een cruiseschip zijn. Dit mag je natuurlijk nooit zomaar zeggen, dus had ‘ie zijn beste vriend boven op een rots gezet. Fransje zou dan langs varen om de zeemansgroet te brengen en zou ‘per ongeluk’ in te ondiep water terecht komen en het schip zou vergaan. De scheet had alleen even over het hoofd gezien dat je dan niet opzichtig als eerste van boord moet gaan en geen enkele poging moet wagen om onschuldige, vakantievierende passagiers te redden of in ieder geval die reddingsactie te coördineren. Weg roem, hallo hoon! En terecht… Hoe haal je het in je botte hersens om zoveel mensenlevens te riskeren, omdat je een vriend de zeemansgroet wil brengen. Ik sta pal voor het credo ‘leven en laten leven’, maar het heeft zijn grenzen. Ik geloof niet dat de liberalen dit bedoelden met individuele vrijheid.
Gelukkig was daar zeilmeisje Laura Dekker die het gezicht van de watersport redde door wel veilig aan land te gaan na 518 dagen zeilen. Laura, u weet wel. Dat puberkind dat niet naar school hoefde, omdat ze de wereld rond wilde zeilen. Laura moest dan wel beloven om haar huiswerk te maken. Wat heerlijk naïef toch weer… Alsof je tegen Willem Holleeder gaat zeggen dat ‘ie vrijkomt op voorwaarde dat ‘ie in de anonimiteit gaat leven. Laura is exemplarisch voor het Nederlandse beleid op een aantal terreinen. Willekeur viert hoogtij en velen worden daar de dupe van.

En ook in februari speelde water een grote rol. Althans, de haat tegen het water. En om nog preciezer te zijn: de Friese haat tegen het water. De nationale hysterie was gigantisch, want er was een kans dat het water goed genoeg zou bevriezen voor een Elfstedentocht. En wat waren we daar aan toe. Het ijsjournaal verdrong het reguliere journaal als bron van nieuws, Erben Wennemars en Erik Hulzebosch namen Mathijs van Nieuwkerk zo ongeveer over als presentatoren van DWDD en elke ochtend zagen we in ‘Wakker Nederland’ dat het ijs nog niet dik genoeg was. Dat verdomde water ook!! Hoe ironisch trouwens dat de laagste temperatuur in Flevoland werd gemeten en niet in Friesland.
Laat ik vooropstellen dat ik ook hoopte dat de Elfstedentocht door zou gaan. Ik gunde het al die schaatsers oprecht en het staat toch leuk op je CV als je kunt zeggen dat je met een beker warme chocolademelk voor de tv live naar deze titanentocht hebt zitten kijken.
Wel verbaas ik mij altijd over het de manier waarop wij Nederlanders, mijzelf incluis, omgaan met dit soort grootse nieuwtjes.
We laten alles vallen en iedereen is in de ban van in dit geval de Elfstedentocht. We vergeten de honger in Afrika, de eurocrisis, het uitsterven van vele diersoorten en een kapot-aan-het-gaande planeet. We zijn zo toe aan rustiger vaarwater met positief en leuk nieuws dat we elke strohalm aangrijpen om even in die veronderstelling te leven dat we daadwerkelijk in dat vaarwater aanbeland zijn. Dat het al dan niet doorgaan van een Elfstedentocht voor ons de grote uitdagingen van deze tijd zijn. Was het maar waar.
Iemand die de grote uitdagingen van deze tijd zeker wist te benoemen, was Job Cohen. Wat een nederlaag voor de Nederlandse politiek dat deze inhoudelijk sterke, eerlijke en fatsoenlijke politicus het heeft moeten afleggen tegen schofterige en brutale machtspolitiek. Waar zijn we in vredesnaam mee bezig! We willen blijkbaar alleen maar blufpoker in plaats van een politicus die het gewoon toegeeft als hij of zij even iets niet weet.

Als er één politicus is die totaal het tegenovergestelde belichaamt van ome Job dan is dat wel Hero Cassis Brinkman. Hij schoffeert mensen waar hij maar enigszins de kans krijgt en staat totaal niet voor zijn standpunten. Wat dat betreft paste meneer perfect bij de PVV. Toch besloot ‘ie halverwege maart op te stappen, omdat Geert Wilders zijn pogingen de partij (O nee, dat is het niet hè?! Oké, dat clubje) te democratiseren dwarsboomde en hij niet blij was met het Polenmeldpunt. Tja meneer Brinkman, al die hardwerkende Polen waren daar ook verre van gelukkig mee. Die Polen die uw toenmalige partij dag in dag uit schoffeerde en afschilderde als baantjespikkers, terwijl u dondersgoed wist dat deze mensen het werk doen waar veel Nederlanders te lui voor zijn. Die Polen die begin maart misschien wel familie of vrienden zijn verloren bij het verschrikkelijke treinongeluk ten noorden van Krakau. Als u echt principes had gehad, was u toch allang opgestapt. Zeker toen bleek dat het meer blauw op straat ‘m ook niet helemaal ging worden. Dit is wat ik bedoel met brutale machtspolitiek. Bah!

Wat Brinkman waarschijnlijk niet voorzien had, is het feit dat ‘ie vijf maanden later van het Haagse toneel verdwenen zou zijn. Eind april viel kabinet Rutte I, omdat Geert Wilders (goh) weigerde verantwoordelijkheid te nemen. Waarschijnlijk komt dat woord niet eens in zijn woordenboek voor! Gelukkig waren er een aantal partijen en politici die dat woord niet alleen kenden, maar ook in de praktijk wisten te brengen. Alexander Pechtold, Jolande Sap en Arie Slob wisten in een paar dagen tijd samen met Stef Blok en Sybrand van Haersma Buma (u mag Buma zeggen) een sluitende begroting te presenteren. Natuurlijk waren er een aantal pijnlijke maatregelen genomen waar makkelijk op geschoten kon worden door politieke lafbekken als Diederik Samsom en Emile Roemer, maar feit was wel dat de politiek eindelijk weer eens daadkracht toonde en die gezellige en immer vriendelijke Jan-Kees met opgeheven hoofd richting Brussel kon. Ik was in het bijzonder natuurlijk trots op Jolande Sap. Zij wist een aantal pijnlijke bezuinigingen terug te draaien en zorgde er hoogstpersoonlijk voor dat zaken als cultuur, zorg en integratie (thema’s waarom ik ooit bij GroenLinks ben gegaan) een beter leven waren beschoren. Eindelijk was ik weer eens trots en blij om GroenLinkser te zijn.

Totdat het partijbestuur van GroenLinks besloot om de kandidatuur van Tofik Dibi publiekelijk af te keuren. Wat een blamage. GroenLinks, de partij die altijd keurig met haar mensen omging en altijd de gezelligheid uitstraalde die zo kenmerkend is voor bijvoorbeeld de Deventer GroenLinksfractie was in één klap verdwenen. Achteraf is altijd makkelijk praten, maar in mijn ogen was het in deze kwestie niet zo moeilijk geweest. De leden zijn degenen die de partijleider kiezen. Daar gaat het partijbestuur niet over. Als wij een (volgens het partijbestuur) ongeschikte jonge hond hadden gewild als leider hadden we die ruimte moeten krijgen. Meteen!! En niet na die draaikonterij van het partijbestuur dat twee dagen later alsnog een amateuristische verkiezing in gang zette.
Dat Jolande uiteindelijk won, had ik wel verwacht en zeker, ik was daar blij om. Het was alleen blijdschap met een donkerzwarte rand. Vanaf toen was het duidelijk: Het zou een loodzware campagne gaan worden.

De zomer van 2012. Heel Nederland was er klaar voor, want we zouden sportgeschiedenis gaan schrijven. Nou, dat hebben we gedaan hoor! Het EK voetbal in Oekraïne en Polen (agh, daar zijn ze weer). Wat moest resulteren in een reeks klinkende overwinningen, eindigde in een regelrechte aanfluiting. Hoewel in heel Nederland de pleinen weer vol liepen en vol verwachting onze hartjes klopten, verzaakten onze jongens op alle terreinen. Ik mag toch hopen dat deze generatie voetballers zich terdege beseft in wat voor bevoorrechte positie zij zich bevinden en dat met hun salaris daadwerkelijk geen enkele Nederlander meer in armoede hoeft te leven. Dit is namelijk echt geen keuze, zoals onze premier beweert. Begrijp me niet verkeerd. Ik verwacht niet van de oranjevoetballers dat zij een gedeelte van hun salaris afstaan. Deze SP-praktijken veroordeel ik ten zeerste. Het minste wat deze voetballers echter wel kunnen doen is om voor al die Nederlanders, ook de minderbedeelden die met heel hun ziel, geld en zaligheid het elftal steunen, hun stinkende best te doen. Voetballers worden gezien als helden en voorbeeld. Zijn een stukje hoop in diverse, zware levens. Gedraag je dan in vredesnaam ook naar die rol en gedraag je niet als zo’n verwend rotjoch. Doe het dan voor Nederland, als je het niet voor jezelf doet.

In die zin bleek ook het wielrennen een grote poppenkast. Ik had altijd groot respect voor die wielrenners die zichzelf helemaal kapot reden, maar blijkbaar konden ze dat alleen na een snuif van het één of een spuit van een ander. Een cleane wielrenner bleek eerder uitzondering dan regel.

Gelukkig waren daar nog de Olympische Spelen. Ik heb een kleine drie weken heerlijk genoten van al die mooie sporten. De prachtige Nederlandse triomfen, de uitzinnige sporters, de enthousiaste Nederlanders. Dit is wat sport zo mooi maakt. De verbondenheid, het samenzijn. Wat een mooie wereld. Konden we dat maar op meer terreinen.

Helaas, de realiteit haalde ons alweer in. Verkiezingen, oftewel campagne voeren. GroenLinks voerde een foutloze campagne. Jolande maakte veel indruk met haar speech op LowLands en ik had sterk het gevoel dat we nog een zetel of zes zouden halen. Ook de geluiden op straat waren overwegend positief, al hoorde ik ook veel: ‘Ik gun het jullie dit keer niet, maar met de gemeenteraadsverkiezingen stem ik weer op jullie’. Helaas bleek dit ook zo te zijn. Met geluk haalden we vier zetels en een paar weken later stapte Jolande op een beschamende wijze op als partijleider. Er is zoveel over gezegd en geschreven. Ik zeg nog één ding: Nederland (en Deventer) zijn nog lang niet van GroenLinks af.

In de herfst van 2012 presenteerden de VVD en de PvdA hun regeerakkoord. Ook hier heeft een ieder al een mening over, maar wat mij vooral tegen borst stuit is de verdergaande polarisatie tussen arm en rijk, allochtoon en autochtoon, Turk en Nederlander. We leven nu in een land waar illegaliteit strafbaar wordt gesteld. Mensen worden gestraft, omdat ze er simpelweg zijn. Ik vind het een beschamend en schrijnend feit.

Amerika beleefde op twee manieren een turbulente periode. Eerst was daar het debat tussen beroepsgek Romney en Barack Obama dat alle peilingen op zijn kop zette. Romney bleek zeer scherp en Obama was wellicht al aan het dromen over zijn tweede periode als president. Dat uiteindelijk Obama wist te winnen, kan ik alleen maar toejuichen.
Amerika (New York in het bijzonder) kreeg eind oktober, midden in de verkiezingsstrijd, mevrouw Sandy op bezoek. Mevrouw Sandy die vele mensen dakloos maakte en die zelfs een aantal mensen de dood injoeg. En toch meende een aantal hardlopers een discussie te moeten voeren over het al dan niet doorgaan van de New Yorkse marathon. Ik snap best dat je daar hard voor getraind hebt, maar je gaat toch geen marathon lopen op de lijken van mensen. Dit zou ook een sporthart te ver moeten gaan.

2012 was ook het jaar dat we een aantal een grote actrices hebben moeten laten gaan. Hetty Blok, Wil van Kralingen… Nederlands trots en hoop in bange dagen!

Wat was 2012 voor jaar?! Het was een turbulent jaar. Het was een jaar waarin we kennis maakten met ProjectX, het was het jaar dat we konden spreken van de eerste socialmediamoord, het was het jaar dat Brammetje zichzelf in plaats van een ander moest verdedigen!

Ik wens Nederland in 2013 een rustiger jaar toe. 2012 was in ieder geval nooit saai! Al snakken we daar ontzettend naar. Saai en degelijk. Heerlijk!

Happy Newyear.