Even Eerlijk

Ik moet de laatste tijd nogal vaak eerlijk zijn. En dat begint me een beetje te irriteren. Niet omdat ik ervan houd om te liegen. Integendeel. Ik heb Nederlands meest bekende grootmoeders wijsheid ‘Eerlijkheid duurt het langst’ hoog in het vaandel staan.
Nee, het gaat mij om de manier waarop. Kern van mijn irritatie is de zin: ‘Laten we nou heel eerlijk zijn’ die met name opduikt in discussies en goede gesprekken (u kent ze vast wel: goed glas wijn, goed blokje kaas en de rest kom vanzelf) over bijvoorbeeld de zin van het leven.

Een voorbeeld: Laatst kwam een vriendin van mijn ouders bloemen brengen, omdat mijn ouders de volgende dag terug zouden komen van vakantie. Aangezien ik goed ben opgevoed, bood ik die vriendin een kop thee aan. Al kletsende en beleefdheden uitwisselende kwamen we op het onderwerp homoseksualiteit. Nou vind ik iemands seksuele geaardheid het meest nutteloze feit dat er is, maar die vriendin dacht daar toch wat anders over. We raakten verwikkeld in een op zich vriendelijke discussie over mijn broertje die net zoals 10 procent van de Nederlandse bevolking een seksuele voorkeur heeft voor iemand van hetzelfde geslacht. De vriendin raakte bij mij een snaar door te stellen dat mijn moeder veel liever had gehad dat mijn broertje hetero zou zijn geweest. Inderdaad, deze stelling sloot zij af met: ‘Laten we nou heel eerlijk zijn.’ Nou gaat dit verhaal niet over het standpunt van mijn moeder ten aanzien van de seksuele voorkeur van mijn broertje, maar hecht ik er toch aan even te benadrukken dat ik niet geloof dat mijn moeder dit zo voelt. Ja, hij kiest niet voor de meeste bewandelde weg, maar gaat eens kijken wat er buiten het gebaande pad zoal te zien is. En ook al voelt mijn moeder het wel zo. Dan is het nog niet aan die vriendin om mij dat op deze manier duidelijk te maken.

Goed waar was ik. O ja, mijn irritatie over het ‘Laten we nou heel eerlijk zijn’-syndroom. Mijn irritatie zit ‘m namelijk in de vooringenomenheid van die zin: Mijn mening is het meest logische, want ik vind dat nou eenmaal zo. Vind jij wat anders? Agh Koen, kom op. Wees nou even heel eerlijk. Zo is het toch gewoon. Ik weet niet waarom men deze zin zoveel gebruikt. Misschien omdat we al zo weinig zekerheden hebben. Dan is het in ieder geval fijn om te weten dat anderen jouw mening delen. Al dan niet opgedrongen. Bij mij werkt ‘ie ondertussen averechts en staan mijn hersens op scherp als ik iemand die bloedirritante zin hoor uitspreken! En laat IK nu even heel eerlijk zijn: ik moet ontzettend nodig naar de WC.

De Mensentuin: Triest, maar hoognodig.

Door een der onze redacteuren

Het dierenrijk heeft er een nieuw fenomeen bij. De allereerste mensentuin ter wereld wordt binnenkort geopend.

‘De mens in zijn natuurlijke habitat. Althans, dat proberen we zo goed mogelijk na te bootsen. Hij heeft alles wat hij in het wild ook heeft in principe. Een smartphone, voldoende snoepgoed en een warme douche. Alleen dus wel op een afgebakend terrein’, aldus mensentuindirecteur Dombo de Olifant.

De mensentuin is een nieuw fenomeen binnen het dierenrijk en is ontzettend nodig. Dombo de Olifant vervolgt: ‘Als dieren maken wij ons grote zorgen om het welzijn en de welvaart van mensen. Wij zien hen worstelen met tegengestelde belangen, politieke besluiteloosheid, loze beloften, verregaand negativisme, haatzaaiende personages en wanhoop. En de gevolgen van het voorgaande zijn niet mis. Mensen kunnen het hoofd – financieel, sociaal en geestelijk – nauwelijks nog boven water houden en zijn de wanhoop echt nabij. Daarnaast moeten wij als dieren constateren dat de manier waarop mensen in hun behoefte proberen te voorzien niet lang houdbaar meer is en een grote wissel trekt op alles wat ademt en leeft, niet in de laatste plaats op moeder aarde zelf. Met de mensentuin willen wij proberen de prachtige soort Mens te behouden, omdat de soort klaarblijkelijk niet in staat is zichzelf te redden gezien de snel afnemende in het wild levende families. Het baart ons grote zorgen dat de ouderen onder de Mensen niet langer op de noodzakelijke zorg kunnen rekenen. Familie en vrienden van deze oudere moeten het helpen overnemen. Bij ons dieren is dat aan de orde van de dag … Absoluut, maar ook bij ons zijn de voorbeelden talrijk van dieren die toch worden geholpen bij gebrek aan hulp binnen de eigen soort.’

Dombo laat met zichtbare vertedering een foto zien van een katje dat wordt opgevoed door een roedel wolven.

Dombo gaat verder: ‘Soms denk ik wel eens: wat maken die mensen het toch ingewikkeld. Ga nou gewoon eens wat doen in plaats van dingen alleen maar uit lopen stellen, bij lopen stellen, af lopen stellen etc. Vind je het gek dat de gewone mens helemaal gek wordt van die ‘wijzen’ in Den Haag. Ik zie ze alleen maar ruziemaken, maar ondertussen gebeurt er bar weinig. Ik bedoel, met onze ‘wijze’ (Koning Leeuw red.) valt niet altijd even goed te praten en soms is ‘ie nogal onredelijk en knorrig, maar je weet tenminste wat je aan hem hebt. En, hij is een echte leider! Een leider die weet wat er gebeuren moet en daar ook naar handelt. Dat hebben die mensen nodig. Die leider ontberen ze al jaren met deze aftakeling van de soort als gevolg. En dat maakt de mensentuin zo nodig als we in de toekomst ook nog van ze willen genieten. En dat genieten kan nu dus hier. ’

‘Ik moet zeggen dat ik wat betreft de toekomst positief gestemd ben. Ik kom met regelmaat over de vloer bij de kleinere mensenasiels waar de jongere mensen worden voorbereid op de toekomst. Scholen worden die asiels ook wel genoemd. Daar word ik keer op keer geraakt door het niet aflatende positivisme van die jongeren. Dat stemt mij optimistisch. Het zijn realistische Mensen die beseffen dat het moeilijker gaat worden dan dat het vaak voor hun ouders was. Ze zijn creatief en durven op hun bek te gaan’, sluit Dombo zijn verhaal af.

De mensentuin is dagelijks geopend van 10 – 17. Diersoorten in het bezit van een ‘MetUitstervenBedreigd’-pas krijgen 50% korting op de toegangsprijs van €1,44.

Prostitueetje Pesten

‘Wat doen die mevrouwen daar, pap?’ vroeg ik mijn vader minstens twaalf jaar geleden. Ik zag mijn vader nadenken over het antwoord dat hij aan die wijsneus moest geven en uiteindelijk vertelde hij mij dat mannen daar naar toe gaan om een vrouw op te halen. Nou was mama gewoon mama, maar wist ik wel dat zij een vrouw is, dus ik stelde de – in mijn ogen – logische vervolgvraag: ‘Dus jij hebt mama daar opgehaald?’ Tot zover mijn kennismaking met het oudste beroep ter wereld: prostituee.

Wat mijn ouders mij ook altijd hebben bijgebracht, is dat pesten niet mag! Pesten maakt onzeker, pesten maakt bang, pesten maakt heel veel kapot. Iedereen is het erover eens dat we daar een einde aan moeten proberen te maken. Echter, tot mijn stomme verbazing draagt het huidige politieke klimaat omtrent prostitutiebeleid een nare walm van prostitueetje pesten met zich mee! En dat is nog niet alles, de politici trachten het ook nog zo te verpakken dat het door hen gevoerde of voorgestelde beleid beter is voor de vrouwen met Utrecht als jongste voorbeeld. In mijn ogen is het tegendeel het geval.

Het Zandpad, de zone voor prostitutie in Utrecht, is schoongeveegd. Wegra, de laatste exploitant, is zijn vergunning kwijt op grond van verdenking van het faciliteren van mensenhandel. Terecht! Daar zal ik niks over zeggen.
Burgemeester Wolfsen laat echter de prostituees, hoewel het buiten zomers warm is, in de kou staan. Het is een utopie te denken dat het indammen of zelfs strafbaar stellen van prostitutie de mensenhandel doet afnemen. Zweden is daar bij uitstek het voorbeeld van. Wolfsen schetst dan ook een schijnwerkelijkheid als hij zegt dat het huidige schoonvegen het welzijn van de vrouwen verhoogt. Deze vrouwen verliezen in een klap hun legale inkomstenbron en staan met de handen in het haar. En dan staat de burgemeester doodleuk te beweren dat hij de vrouwen op deze manier helpt. Als de vrouwen zelf al aangeven dat zij juist nu vrezen voor mensenhandel en juist blij waren met de kant waar het beleid nu naar toe ging, in wat voor werkelijkheid leeft Wolfsen dan in vredesnaam?

Mensenhandel terugdringen is een nobel streven! Maar ga dat dan ook doen en pak niet de vrouwen die als prostituee hun geld verdienen hun baan af. Hoewel veel mensen meteen klaar zullen staan met hun morele tegenwerpingen, zijn er daadwerkelijk vrouwen die vrijwillig kiezen voor een werkend leven in de seksbrache! Dat er mensen zijn die daar moeite mee hebben en niet in geloven, is het probleem van die mensen en niet van de vrouwen zelf.
We moeten eens ophouden met het demoniseren van deze beroepsgroep en nu eindelijk eens gaan doen wat echt goed is voor deze vrouwen! Om te beginnen eens goed en echt naar ze luisteren. Wat willen ze zelf? Wat verwachten ze van de lokale overheid? Geef ze de kans om daadwerkelijk echt over hun eigen leven te beslissen in plaats van vanuit de ivoren toren te beslissen wat wel en niet goed voor ze is. Volgens mij weten deze vrouwen dat zelf namelijk dondersgoed. Leven en laten leven! Als vrouwen ervoor kiezen om van hun hobby hun beroep te maken, is dat alleen maar fijn en valt dat toe te juichen! Wie is de politiek dan om daar ook maar enig moreel oordeel over te vellen. Wat de gemeente moet doen, is deze vrouwen open en eerlijk tegemoet treden! Een goed sociaal vangnet, een duidelijk protocol om de kans op mensenhandel zo klein mogelijk te maken en vooral bescherming. Waarom geen permanent bemand politiebureau vlak in de buurt van de prostitutiezone dat effectief ingrijpen mogelijk maakt als daar de noodzaak toe is? Waarom nemen wij als gemeente de exploitatie van de ramen niet op ons, zodat vrouwen een betrouwbare verhuurder tegenover zich hebben? Als het welzijn van vrouwen in de prostitutie echt op 1 staat, zorg je ervoor dat ze dit beroep veilig uit kunnen oefenen in plaats van ze te diskwalificeren en ze te laten verdwijnen in de illegaliteit door prostitutie in te dammen.

Als ik de ouwe hoeren (ja, die twee zusjes van televisie) moet geloven, is een prostituee iemand met een maatschappelijke functie. Iemand waar met name mannen even stoom af kunnen blazen en kunnen ontsnappen aan de vluchtige maatschappij. Het zou mijn keuze niet zijn, maar als het voor die mannen helpt … Nogmaals, wie is de politiek dan om daar een morele berisping tegenover te stellen? Misschien zijn prostituees helemaal niet zo erg als we denken.

Mensenhandel en prostitutie zijn twee verschillende vraagstukken en dienen als zodanig te worden behandeld! Misschien wordt Nederland dan dat tolerante land waar we zo graag te koop mee lopen!

Een lesje relativeren

Snoozen! ik doe het bijna nooit, maar vanochtend lieten mijn oogleden mij geen andere keus. Met oprechte pijn in ’t hart drukte ik de wekker uit en zette ‘m tien minuten later. Tien minuten die ik nog hard nodig zou hebben, maar dus niet meer tot mijn beschikking had.

Die tien minuten verstreken alsof het tien seconden waren en nu waren mijn oogleden mij al wat beter gezind! Terwijl ik gapend de trap af loop, zie ik even de schone onderbroeken die mijn moeder op de trap heeft gelegd over het hoofd – Trouwens, wat is dat toch met schoon wasgoed op de trap leggen? Alsof het door dit soort guerilla-acties eerder naar boven komt. Eerder het tegenovergestelde – Afijn, ik zie dus die onderbroeken over het hoofd met als gevolg dat ik zeer ritmisch (ik kan niet anders zeggen) op mijn kont het resterende gedeelte van de trap af stuiter. Terwijl ik op het tapijt op de overloop mijzelf even heel zielig zit te vinden, besef ik me ineens dat ik tien minuten minder heb dan normaal en dus op moet schieten.

Ik schiet overeind, gooi mijn onderbroek in de wasmand, gris een schone van de stapel op de trap (Ha, zie je wel dat die stapel daar veel beter kan blijven liggen) en ren de badkamer in. Dit keer win ik eindelijk een keer van de gladde badkamertegels door eens niet in een veredelde spagaat te gaan en uiteindelijk sta ik onder de warme stralen van de douche. Geen zorgen, over dit gedeelte krijgen jullie geen enkel detail :)

Nadat ik mij ook door het slagveld dat mijn haar heet heb weten te werken en weer tijd heb verspild die ik niet heb … – Ik help u nog even herinneren, die verloren tien minuten aan snooze-tijd – deponeer ik een flinke klodder tandpasta op mijn elektrische(!) tandenborstel en vraag me niet waarom: Ik druk ‘m te vroeg aan, waardoor de tandpasta alle kanten op vliegt, behalve op de plek waar het hoort (even for the record: mijn tanden). Witte tandpasta op mijn zwarte shirt gaat niet samen en ik besluit, gezien de tijd die steeds sneller lijkt te gaan, dat ik dan maar een schoon shirt aan moet trekken … Tja, die ene die ik wil zit in de was. Die andere kan niet echt niet op mijn net schoon aangetrokken broek … Kortom, ik neem de tijd. Terwijl ik als een veredelde Frans Molenaar op zoek ga naar een geschikt shirt, hoor ik beneden de klok tien uur slaan en besef ik me ineens dat ik precies tien minuten bezig ben met het zoeken naar een shirt. Inderdaad, die tien minuten die ik niet heb! Ik gris een vrij neutraal (lees: saai) shirt uit de kast, trek ‘m aan en snel naar beneden. Zonder te vallen dit keer.

Terwijl ik al etend mijn schoenen aantrek, hoor ik nog net het slot van het journaal op de radio. Syrië is nog steeds niet echt gezellig, Turkije is al niet veel beter en de crisis is ook nog steeds niet voorbij. Er vormt zich een glimlach rondom mijn gezicht en ik realiseer me dat het altijd erger kan dan dit soort rampochtenden! Die glimlach verdwijnt echter vrij snel weer, ik ben bijna te laat! U raadt het al: ik heb nog tien minuten om mijn trein te halen …

Leuk schoolreisje vs. helse tocht

Ik woon aan een ventweg in Deventer met daaraan grenzend een mooie groenstrook. Ook staat er een basisschool, mijn oude school, vlakbij mij om de hoek. En eens per jaar zijn mijn oude school en die groenstrook onlosmakelijk met elkaar verbonden. Vandaag vroeg in de ochtend was het weer zover: schoolreisje. Opgewonden kinderstemmen, moeders die hun kinderen gauw nog een Liga in de rugzak duwen en gestresste juffen en meesters die er maar niet in slagen om hun leerlingen te tellen en de bus in te krijgen. Deze voorstelling speelt zich allemaal af voor mijn raam op deze groenstrook. Ik grijp deze voorstelling altijd even aan om terug te denken aan mijn eigen schoolreisjes. Hoe ikzelf als kleuter op de kinderboerderij geitjes aan de oren heb staan trekken, hoe ikzelf als leerling in groep 5 kleddernat werd in de wildwaterbaan in Hellendoorn en hoe ikzelf als beginnende puber heb geplaybackt op de bonte avond tijdens kamp in groep 8.

Terwijl ik zo lekker sta te graven in mijn eigen levensverhaal hoor ik het begin van het radio1-journaal: ‘Acht uur, Mientje Veenstra (ik weet even de echte naam niet meer) met het NOS-journaal. Opnieuw is er grote onrust ontstaan onder eindexamenscholieren nu blijkt dat er misschien veel meer examens zijn gestolen. Het zou gaan om diverse examens op het VMBO, HAVO en VWO.’

Wat moet het een hel zijn voor die scholieren op dit moment. Het hele jaar werk je toe naar dat gevoel dat al die wielrenners de afgelopen week moeten hebben gehad die de Alpe D’Huez één of meerdere keren hebben bedwongen. De uitslag is nog niet bekend, maar dit hebben we alvast gedaan! Maar in plaats daarvan blijkt die eindexamenberg ineens nog een paar honderd meter hoger te zijn. Wat finish?! Mocht je willen!
De spanning van de uitslag wordt overschaduwd door een spanning van Misschien moet ik gewoon volgende week nog een examen maken en niet eens omdat ik voorlopig gezakt ben. Eindexamen 2013 zal de geschiedenis ingaan als het eerste jaar waar één scheurtje in de envelop met daarin het examen Frans heel Nederland deed opschrikken en het systeem niet waterdicht bleek. Ik meen het uit de grond van mijn hart als ik zeg dat ik alle scholieren heel veel sterkte wens, wat de uitslag ook moge worden en wat er verder ook gaat gebeuren. Wat een kutsituatie!
Alleen omdat een stel losers, ik kan het niet anders zeggen, het nodig vonden om eindexamens te jatten. Althans, verdacht worden van het jatten van eindexamens. Iets met onschuldig zijn en tegendelen bewijzen.

Ondertussen rijden de bussen met basisschoolleerlingen weg. Op weg naar een hartstikke leuke dag! Niet wetende wat voor ellende hun nog te wachten staat. Geniet er nog maar van!

We Are The World

‘Goedemiddag, uw vervoerbewijzen alstublieft’, klinkt het vriendelijk door onze coupe. We schrijven zaterdag 23 maart iets na twaalven en ik zit samen met Guliz en Abu Ali in de trein op weg naar Amsterdam. Bij het tonen van onze vervoerbewijzen vraagt de conducteur of wij onze identiteitsbewijzen kunnen laten zien. Guliz en ik grijpen beiden naar onze ID’s, maar Abu Ali moet het doen met zijn OV-chipkaart. Bij de NS is hij welkom getuige het vriendelijke knikje van de conducteur, maar voor politiek Den Haag is hij illegaal en bestaat hij feitelijk niet. Gewoon, omdat hij hier is.

Afgelopen zaterdag liep ik mee in de demonstratie opgezet door vele organisaties die de manier waarop het huidige kabinet omgaat met illegale vluchtelingen hartstochtelijk verwerpen. Vluchtelingen als Abu Ali die nergens naar toe kunnen. Naar Irak terug kan hij niet, omdat hij simpelweg wordt vermoord als hij een voet op Irakees grondgebied zet. Nederland wil hem niet, omdat zijn feitenrelaas ongeloofwaardig wordt gevonden. Irak is voor hem veilig genoeg voert het IND aan als enig argument, terwijl voor autochtone Nederlanders al jaren een negatief reisadvies geldt. Hoe kan het voor iemand als Abu Ali die op allerlei Iraakse sites als gezocht wordt bestempeld veilig zijn, als Nederlanders hun leven al niet zeker zijn in Irak. En wij staan nog niet eens met onze kop op die sites. Het spijt me, maar deze gedachtengang ontgaat mij echt volledig.

Begrijp me niet verkeerd. Ik ben niet op voorhand tegen het uitzetten van vluchtelingen, maar ik verzet me wel met hand en tand tegen de manier waarop dat op dit moment gebeurt. Willekeur viert hoogtij en niemand weet waar hij/zij aan toe is door dit falende asielbeleid. Je hoeft maar met je hoofd op tv te komen (mag ik u even helpen herinneren aan Mauro en Sahar, maar ook Douglas die toevallig goed kan voetballen) en je mag blijven, waar anderen in dezelfde soort situaties ijskoud op straat staan of in detentie worden gezet in afwachting van hun gedwongen uitzetting.
Vragen te vertrekken is prima, maar dan wel op basis van een eerlijk en snel proces. Abu Ali zou niks liever willen, maar de realiteit is nou eenmaal anders. Vluchten doe je niet voor je lol. Je laat je vier kinderen en vrouw echt niet achter in Irak om te vluchten, omdat je de afstandsbediening niet mocht. In plaats van helpen, krijgen deze mensen veelal een keiharde en uiterst pijnlijke schop na! Om je kapot te schamen.

Tijdens de demonstratie kon ik mijn ogen niet van Abu Ali afhouden. Vastberaden en sterk, maar tegelijkertijd zo kwetsbaar en nederig! Ongemerkt voelde ik een traan over mijn wang gaan. Ineens werd het falende asielbeleid zo concreet en kwam het zo dichtbij. We hebben het hier godverdomme over mensen, die net als ieder ander het beste van hun leven willen maken. Of je nou mormoon, GroenLinkser, fan van Frans Bauer, docent geschiedenis of vluchteling bent. Een ieder heeft recht op leven, artikel zes van de universele rechten van de mens.

Ik begin mijn geloof in het feit dat iedereen over bovenstaande zo zal denken te verliezen. Blijkbaar zijn er veel mensen in Nederland die vinden dat het eigenlijk best wel goed gaat met het huidige asielbeleid. Tegen hen zou ik willen zeggen: praat eens met iemand als Abu Ali! Dan spreken we elkaar nog een keer.

We Are The World.
There comes a time. When we hear a certain call. When the world must come together as one
.
Met name die laatste zin is zo krachtig. We zij allemaal gelijk, we zijn allemaal één. Laten we er dan in vredesnaam met zijn allen wat van maken. Geen mens is illegaal!

Sister Act de Musical, je zou er spontaan katholiek van worden!

Wat: Musical Sister Act
Waar: Afas Circustheater Scheveningen
Wanneer: Zaterdag 9 maart 2013 // 15:00

Hallelujah, wat een show!! Wat een energie.
De Nederlandse versie zou scherper en soms op het randje zijn! Hij is gewoon oerhollands. Stage Entertainment slaagt erin om de voorstelling zijn integriteit en oorspronkelijkheid te laten behouden, maar tegelijkertijd zit deze versie vol typisch Hollandse, soms schurende humor en kwinkslagen.

De stage ziet er gelikt uit. Decors zijn nergens te uitbundig, maar staan volledig in dienst van de voorstelling en betreffende scènes. Tot de laatste scène. Dan gaan alle remmen los en spettert het decor aan alle kanten. Perfecte balans! De muziek is heerlijk en onder leiding van de enthousiaste dirigent Marcel Visser verwordt het orkest tot een ultragrote en knallende soulband.

Dan de cast…
Carolina Dijkhuizen is een bonk energie als de zwarte Deloris van Cartier. Ze opent de show en laat meteen een stem horen die doordrenkt is van soul! Wat een krachtige en toegankelijke stem! Soms klinkt het een beetje geforceerd, maar met haar intensiteit ben je dat zo weer vergeten.
Dijkhuizen maakt van een Deloris een ietwat onbeholpen zangeres met de nodige levensvreugde en positiviteit! Haar spelvreugde knalt van het podium en werkt zeer aanstekelijk. Haar humor is heerlijk hysterisch en uitbundig, zonder dat ze een karikatuur wordt van zichzelf. Altijd oprecht en ze neemt je helemaal mee met als hoogtepunt haar hilarische versie van het gebed, gevolgd door een uitbundig applaus van de zaal. Haar liefde voor de nonnen komt zeer naturel over, evenals haar samenspel met Simone Kleinsma. Een feestje! Simone Kleinsma als Moeder Overste is een geschenk uit de hemel! Wat een genot om haar na jaren van serieuzere rollen weer in een komische, lichtere rol te zien schitteren. ‘Zoiets verleer je niet’, vertelde ze in een interview en dat klopt in haar geval als een bus! Wat een topwijf! Haar komische timing is van grote klasse en zij slaagt erin om de droge humor in haar rol perfect in dienst te laten staan van haar personage. Dat humor een groot deel van haar rol omvat, neemt niet weg dat Kleinsma Moeder Overste streng en conservatief neerzet! Er komt niet elke dag een persoon als Deloris het gras onder haar voeten wegmaaien. Ze speelt dat erg mooi en haar bezorgdheid over zowel de zusters als de toekomst van de kerk is erg oprecht. Een Moeder Overste met een hart van goud. Als Kleinsma nu niet in de hemel komt….

De voorstelling is duidelijk een vrouwenfeestje en ook Stanley Burleson verandert daar in zijn rol als Curtis niks aan. Na grote rollen in Miss Saigon en La Cage Aux Folles kan Burleson het in deze rol wat rustiger aan doen. Zijn rol krijgt nergens echt diepgang en dat hoeft ook niet. Dat doet echter niks af aan het feit dat hij absoluut zijn vakmanschap toont! Hij is de bad guy van de show en dat past hem als een warme winterjas. Zijn bekende sarcasme past erg goed in zijn rol en geeft Curtis wat humor! Dit betekent wel dat ik hem nauwelijks als een bedreiging voor Deloris kan zien, mede door de ronduit lachwekkende manier waarop hij en zijn makkers worden overmeesterd. Dat Burleson een uitstekende zanger is, laat hij even horen tijdens zijn solo in de eerste akte! Een waar genot. Zijn hulpjes zijn werkelijk briljant gecast!! Marlon David Henry is een heerlijke en toegankelijke TJ, Frank van Hengel is een gelikte Pablo en Zjon Smaal gebruikt zijn omvang perfect en maakt indruk als de lompe, sullige en dolkomische Joey! De drie heren zingen uitstekend en gooien alle registers open net na de pauze.
Naast de prominente nonnenrol van Simone Kleinsma zijn er bijrollen voor Irene Kuiper, Esmee van Kampen en Christanne de Bruijn. Irene Kuiper is een ontwapenende en hilarische zuster Maria Lazarus. Ze heeft een perfect gevoel voor humor en haar rap is te leuk! Al waggelend en lachend maakt de robuuste Esmee van Kampen van zuster Maria Patricia een non om op te vreten. Haar pretoogjes en guitige mimiek maken haar tot een hartverwarmend en ontzettend grappig personage. Van Kampen heeft een groots bereik en een vol en warm stemgeluid. Haar luchtalarmuithaal werd dan ook beloond met een warm applaus. Christanne de Bruijn maakt een immense indruk als zuster Maria Roberta. Aanvankelijk de onzichtbare, gespannen en schuchtere zuster, maar als ze dan ontdooit staat er ook een persoonlijkheid. Wat een vocale klasbak en wat zingt ze onwijs makkelijk.
Edwin Jonker speelt zeer verdienstelijk als de suffige agent ‘natte’ Harry! Lekker knullig, humoristisch en een hoog aaibaarheidsgehalte. Frans Mulder is op zijn plek als monseigneur O’Hara! Zijn timing is subtiel, zijn spel nuchter en down-to-earth en hij gebruikt zijn zware, diepe stem uitstekend op een bepaald moment in de show!

Het Ensemble is een bonte mix van nonnen en drie mannen! De ensemblenonnen hebben briljant verzonnen namen als Mary van Servaes en Mari Huana!! De dames spelen hun kleine rolletjes geweldig leuk! De mannen hebben nauwelijks wat te doen, maar doen het prima! Een ensemble om van te houden!

Moet Sister Act het hebben van het verhaal? Nee, het verhaal is dun en er gebeurt feitelijk weinig. Moet Sister Act het dan hebben van zijn uitgediepte karakters? Ook niet, hoewel sommige personages soms eventjes de diepte ingaan!

Nee, Sister Act is een ouderwetse feelgoodshow met veel energie en positiviteit, een perfecte cast en heerlijke muziek! Als er dan een hemel bestaat, laat het er dan in godsnaam net zo positief als deze show zijn!!! Futloos, batterij leeg en geen energie meer?! Ga naar deze voorstelling en je energiepeil stijgt weer met meer dan honderd procent!

Olifant, dat is toch die grondstof voor beeldjes?

‘Er was een tijd’, fluistert Opa Koen, ‘Er was een tijd dat de aarde een grote verscheidenheid aan dieren herbergde. In Afrika en Azië leefden bijvoorbeeld dieren zo groot, dat kan je je haast niet voorstellen. Men noemde ze olifanten. Opa heeft ze ooit nog in het echt gezien, maar dat is allemaal lang geleden. Waar onze koeien, kippen en varkens het steeds beter kregen en mensen zich gingen beseffen dat wij deze dieren op zijn minst goed kunnen behandelen voordat we ze opeten, werden in andere delen van de wereld olifanten op grote schaal afgeslacht! Niet eens om op te eten, maar omdat ze zulke mooie tanden hadden van ivoor. De rest van dat schitterende dier lieten mensen gewoon wegrotten. Deze gemene mensen noemde men Chinezen.’ Zijn kleinkinderen kijken hem verschrikt en met grote ogen aan….

China, zelfbenoemd grootmacht in opkomst met hun bloeiende economie. Even voor de goede orde: Een grootmacht ben je voor mij juist als er wordt uitgestraald dat een goede en veilige leefomgeving voor mens en dier essentieel is. Zowel binnen als buiten de landsgrenzen. Men zegt wel eens dat je tegen slechtheid iets kunt doen, maar tegen domheid niet. En dat baart mij grote zorgen. De grootschalige, Chinese jacht op olifantenivoor om er heilige beeldjes van te maken kenmerkt zich namelijk door een domheid, daar is Kelly van der Veer professor bij. Laat ik China uit de droom helpen: Olifanten wisselen niet van slagtanden, zoals kinderen hun melktanden wisselen. Tweederde van de Chinese burgers denkt namelijk echt dat de beeldjes die zij kopen, gemaakt zijn van gewisselde slagtanden die gevonden zijn. Overigens groeien er bij mensen ook geen nieuwe tanden aan, nadat deze uit de mond geslagen zijn. Het grote verschil is dat wij beschikken over goede tandartsen en problemen zo met een brug of kroon worden verholpen. Olifanten zijn niet verzekerd, maar we willen wel dat ivoor. Dan maar dood…
Maar Koen, die mensen geloven in God en maken daarom die heilige beeldjes. Dat kun je ze toch niet zomaar afpakken? Klopt, maar diezelfde God zei ooit iets over rentmeesterschap en goed zijn voor alles wat ademt en leeft.

Ik begin steeds meer moeite te hebben met het feit dat wij onszelf het recht toe-eigenen om alles met dieren te mogen doen (Ja, behalve seks). Dieren waren hier nota bene eerder! Wat geeft ons het recht om zo met dieren om te gaan. We kunnen praten en denken.. Zo, zo!
We willen genieten van die prachtige BBC-documentaires, luisterend naar die zalvende stem van David Attenborough, terwijl een olifantenkudde liefdevol een kalfje opvoedt, maar we staan ondertussen wel toe dat hele kuddes (en het zijn er niet zo veel meer) net zo makkelijk worden afgeslacht als dat wij aardappels staan te schillen.

Een suggestie: Olifant sterft een natuurlijke dood, dan mag China toch best dat ivoor gebruiken. Is dat niets? Nee, in mijn tijd als bakker bij AH mochten we nooit brood meenemen dat over was. Waarom niet?! Omdat je er dan naar gaat produceren om er maar voor te zorgen dat er brood overblijft dat mee naar huis kon. Zelfde risico schuilt in het toestaan van natuurlijk verkregen ivoor. Als we er nou voor zorgen dat het lijkt alsof de olifanten een natuurlijke dood gestorven zijn, dan is iedereen tevreden… Iedereen, behalve die imposante en mooie olifant.

Gelukkig zijn er ook in China steeds meer mensen die beginnen te beseffen dat er ingegrepen moet worden, omdat de olifant anders echt verword tot een grondstof van beeldjes en over 50 jaar te boek staat als een soort mythe a la ‘Het monster van LochNess’.

Nadat ik het verhaal over de Chinese ivoorjacht in Afrika had gelezen, heb ik me meteen aangemeld als donateur van IFAW en ik hoop dat heel veel mensen meer dat gaan doen!! Zodat de olifant weer dat waardige dier wordt. Hoe was het ook alweer?! Het begint met één, maar op een dag staat er weer een hele kudde.

Wat een pestwereld

‘Waar gaat het heen met de wereld?’ Ik heb een pest(!)hekel aan die zin, maar ik moet bekennen dat hij de laatste tijd regelmatig in mijn hoofd rond zingt.

Afgelopen maanden was het weer veelvuldig raak in de wondere wereld van het pesten. Alhoewel wondere?, walgelijke is misschien een beter woord. Tim Ribberink mocht de aftrap verzorgen van deze themamaanden door zelfmoord te plegen en het gepest zijn aan te dragen als reden. Een rilling ging door heel Nederland en zelfs Mark Rutte achtte het noodzakelijk om er een aantal woorden aan te spenderen tijdens zijn wekelijks persconferentie. Terwijl het vanuit Twente toch zo’n twee uur rijden is naar Den Haag.. Kun je nagaan.
Een paar weken later zat ik naar de uitzending van Paul de Leeuw te kijken, waar een jongen zijn verhaal over pesten deed. Verlegen, achter zijn moeder kruipend… Zo’n jongen hoort daar niet als een bang vogeltje te zitten. Voor mij werd duidelijk hoe pesten kinderen al hun kind-zijn afpakt en zij met angst en beven de wereld betreden in plaats van onbevangen en vol energie. Hij overtrof zichzelf door een week later met vier rappers zijn zelfgeschreven pestlied te zingen in de studio. De zaal ontplofte van enthousiasme door zoveel moed en kwetsbaarheid.
Verder las ik over een jongen die niet langer welkom is op zijn school, omdat hij te heftig zou reageren op het gepest worden… Over de wereld omdraaien gesproken!!

Inmiddels zijn er vele initiatieven ontplooid om pesten aan de kaak te stellen. Met wisselend succes. Onlangs heeft Jamai Loman een website in het leven geroepen die moet uitstralen dat er voor de gepeste altijd een betere tijd komt: gepestmaartrots.nl. Ook is er een nieuwe bandjesactie met de tekst ‘You Are Good’ om pesten bespreekbaar te maken en mensen met een positievere instelling naar elkaar en naar de wereld te laten kijken.
Menig pessimist zal hier gelijk op zeggen dat dit het hele pesten natuurlijk niet gaat uitbannen. Dit ben ik helemaal met diegene eens, maar Rome is ook niet in één dag gebouwd. Als men op voorhand dit soort initiatieven gaat afschieten, zal het ons natuurlijk nooit lukken. Kijk, het bandje werkt al. :)

Er schuilt een paradox in het fenomeen pesten. Heel Nederland is het erover eens dat pesten uitgebannen zou moeten worden. Geen enkele Nederlander zal iets positiefs kunnen zeggen over pesten… Geen enkele! En toch gebeurt het. Van de week las ik een vergelijking die de vinger precies op de zere plek legt. De schrijver vergeleek de gespeste met een gekreukt stuk papier. Hoe hard je het ook probeert, het papier zal nooit meer helemaal gladgestreken zijn. Hetzelfde geldt voor diegene die wordt gepest. Je kunt er nog zoveel uren therapie instoppen, maar helemaal zonder krassen zal hij niet meer leven. Voor de rest van het leven getekend, omdat kinderen het nodig vonden om zijn tas af te pakken en hem te schoppen. Bah!!

Heb ik de oplossing paraat?! Helaas niet. De toverspreuk om pesten te bezweren moet nog worden uitgevonden en ik geloof dat deze bestaat. Tot die tijd zullen we er alles aan moeten doen om het fenomeen pesten zo klein mogelijk te maken. Ja, we zijn op de goede weg, maar zijn er nog lang niet. Het argument dat het nog maar kinderen zijn is me daarbij veel te vrijblijvend en te gemakkelijk. NO.WAY!!!

Waar gaat het heen met de wereld?! Met de wereld is niet zoveel mis. Met een aantal mensen des te meer…

Cultuur, nieuwe volkssport nummero 1?!

Van de week had ik weer zo’n dag. Zo’n dag waarop je nergens zin in hebt en het liefst in bed blijft liggen. Gelukkig kon dat ook! Na mezelf de halve te hebben verschanst op mijn kamer besloot ik mijzelf toch nog maar even aan het daglicht te tonen.
Wat ik vaak doe als ik me zo voel, is muziek aanzetten. Bij voorkeur klassieke muziek. Dit keer koos ik het pianoconcert in g van Maurice Ravel. Een prachtig contrasterend werk en wat ik daarnaast heerlijk vind om dan te doen, is het analyseren van zo’n stuk. Ik kan daar zo in opgaan, dat ik mijn oorspronkelijke ‘als-iemand-nu-tegen-mij-praat,schiet-ik-hem-dood’-bui vergeet en uiteindelijk de dag (of inmiddels avond) alsnog aan kan.
‘s Avonds in bed bedacht ik me dat dit een van de redenen is waarom ik kunst en cultuur zo belangrijk vind. Gewoon… Alle sores even vergeten.

Er hangt een negatieve, stinkende walm rondom de Nederlandse kunst en cultuur. Niet in de laatste plaats gevoed door Neerlands grootste culturele nono Halbe Zijlstra. De sector heeft inmiddels het imago van afwachtend en handophoudend, terwijl de meeste cultuurbeoefenaars die ik ken creatief en initiatiefrijk zijn. De cultuursector gaat zelf ook niet vrijuit. Deze heeft te weinig gedaan om het imago ten goede te veranderen en lijkt op sommige momenten een land op zich.

Ik hoop dat dit niet te zweverig overkomt, maar ik zie het leven als een taart. Bij de geboorte ligt er een bodem en vanaf dat moment is het aan jezelf om de taart op te bouwen en lekker te maken. De een doet dit door te gaan sporten, de ander door te gaan schilderen en nummer drie door een combinatie van beiden. Dit begint op de basisschool. Waar sportonderwijs een vast onderdeel van het curriculum is in het basisonderwijs is dat niet het geval bij cultuureducatie. En dat is zo ontzettend jammer. Zeker voor kinderen die de liefde voor cultuur niet van huis uit meekrijgen. Cultuur maakt het leven zoveel leuker. Het opent deuren in het bestaan die gesloten blijven voor mensen die cultuur niet of nauwelijks weten te waarderen en het leert ons de wereld om ons heen beter te begrijpen. Hoewel niet onomstotelijk bewezen, hebben we redenen om aan te nemen dat mensen die veel met cultuur bezig zijn out-of-the-box durven te denken, creatief zijn en risico’s durven te nemen. Essentiële eigenschappen in een tijd dat vier jaar dezelfde baan hebben al een hele tijd is.
Allemaal leuk en aardig Koen, maar wat wil je nou zeggen? Nou, hoewel Den Haag ons anders doet vermoeden, ligt hier dus wel degelijk een verantwoordelijkheid voor de overheid. Het is een schande dat het Metropole Orkest, misschien wel een van de beste jazz/pop-orkesten van Europa, zo heeft moeten vechten voor haar voortbestaan. We zijn in Nederland zo gefixeerd geraakt op het saldo onder aan de streep dat we vergeten zijn de immateriële zaken die het leven de moeite waard maken te waarderen. Wie dit ontkent, verklaart in wezen de weg die wij hebben afgelegd sinds de evolutie als overbodig.
De tijd dat ieder huisvrouwenkoor subsidie kreeg is voorbij en dat is terecht. Alleen slaan de bezuinigingen nu door naar de verkeerde kant. Musea die ons inzicht geven in de vaderlandse geschiedenis, orkesten die een vaste plek hebben in de maatschappij… Dit alles dreigt in grote mate te verzuipen. Den Haag vergeet het wel eens, maar soms moeten bepaalde zaken beschermd worden. Gewoon omdat het een Nederlands leven mooier maakt.

In dezen ligt er tegelijkertijd een verantwoordelijkheid voor het Nederlands bedrijfsleven. Waar bedrijven in de rij staan om voetbalclubs te mogen sponsoren, ligt dit in het Nederlandse cultuurwezen een stuk moeilijker. Waarschijnlijk omdat het de bedrijven meer kost dan het oplevert. In geld dan. Ik ben ervan overtuigd dat als een groot bedrijf zich bindt aan bijvoorbeeld het Rijksmuseum Twenthe dit een positieve opinie oplevert in de maatschappij. Imago als unique sellingpoint. Eigenlijk gek dat bedrijven dan wel voetbalclubs sponsoren. Zo positief is dat voetbalimago niet op dit moment.

Om cultuur weer de waardering te geven, zullen alle overheden meer moeten luisteren naar de wensen van de burgers. Maak ze zelf verantwoordelijk voor een provinciaal trots als Het Gelders Orkest in Gelderland. Via crowdfunding, fondsen op naam… Beloon dit soort initiatieven met waardering en een eventuele subsidie. Gebruik subsidie als laatste middel en doorbreek die koppeling die als vanzelfsprekend wordt ervaren tussen subsidie en cultuur. Straal als overheden uit dat de cultuursector wordt gezien als een waardevol en noodzakelijk wezen in de maatschappij. Ook als een klein groepje mensen van geniet. Pluriformiteit is een wezenskenmerk van cultuur en dat moet zo blijven. Zoals gezegd, soms moeten zaken gewoonweg beschermd worden! Het is aan de overheden om te bepalen wat zij als waardevol zien, maar het is essentieel dat de Nederlandse cultuursector divers en van alle markten thuis is.

Dit verhaal is misschien idealistisch, maar ik denk graag creatief en neem graag risico’s. Zouden we meer moeten doen.